கேட்டதை தருபவன் கடவுள் அல்ல

மண்டியிட்டேன் அழுதேன் தொழுதேன் கரம்கூப்பி கண்ணீர் மல்கிட என் வேண்டுதலை அவரிடம் தெரிவித்தேன்

ஊரிலுள்ளோர் துயரமெல்லாம் அவருக்குத் தெரிகிறது

என் கஷ்டம் மட்டும் அவர் கண்ணில்பட மாட்டேன் என்கிறது

என்னைப் பொருத்தவரை கடவுள் செவிடு குருடு இதயமே இல்லாத கற்சிலை

என்று நாமும் நம்மில் பலரும் பல சமயங்களில் விரக்தியின் எல்லைக்கே சென்று அங்கலாய்க்கிறோம்

இது சரியான அனுகு முறையா?

மின்சார சக்தி மனிதனுக்கு பல விதத்திலும் பயன் தருகிறது.

ஒரு இயந்திரத்தில் மின்சாரம் பாய்ந்து விசிறியாக சுத்துகிறது.

வேறொரு இயந்திரத்திலோ நீரை இறைத்து தருகிறது.

தண்ணீரை சூடாக்கவும், காற்றை குளிர வைக்கவும் மின்சாரம் பயன்படுகிறது.

அதே போல தான் கடவுள்.

அறிவை வேண்டும் போது கலைமகளாகவும்,

செல்வத்தை வேண்டும் போது அலைமகளாகவும்,

வீரத்தை வேண்டும் போது மலைமகளாகவும் காட்சி தருகிறாள்.

முக்தி மட்டும் தந்தால் கடவுளின் பேரருளுக்கு இது தான் எல்லை என முடிவு கட்டியது போல ஆகிவிடும்.

கடவுளின் கருணை எல்லையற்றது. அவரிடம் எது வேண்டுமென்றாலும் கேட்பதற்கு மனிதனுக்கு உரிமை உள்ளது.

ஆனால் கேட்டதை எல்லாம் தந்து விட வேண்டுமென்ற அவசியம் கடவுளுக்கு கிடையாது.

காரணம் அவர் கருணை நிரம்பியவர் மட்டுமல்ல அறிவு மயமானவரும் ஆகும்.

எதை எப்போது தரவேண்டுமென்பது அவருக்கு நன்றாக தெரியும்.

ஒரு குழந்தை பனிகாலத்தில் ஐஸ்கீம் கேட்டாலோ வெயில் காலத்தில் கம்பளி சட்டை
கேட்டாலோ பொறுப்பான பெற்றோர்கள் கொடுத்து விட மாட்டார்கள். கடவுளும்
அப்படி தான்.

விவேகானந்தர் பொன்மொழிகள்

நீ எதை நினைக்கிறாயோ அதுவாகவே ஆகிறாய். நீ உன்னைப் பலவீன்ன் என்று நினைத்தால் பலவீன்னாகவே ஆகிவிடுகிறாய். நீ உன்னை வலிமையுடையவன் என்று நினைத்தால் வலிமை படைத்த வனாகவே ஆகிவிடுவாய். - கீதை விளக்கத்தில் விவேகானந்தர்

மனிதன் தோல்வியின் மூலமே புத்திசாலி ஆகின்றான்.

பிறரிடமிருந்து நல்லனவற்றைக் கற்றுக் கொள்ள மறுப்பவன், இறந்தவனுக்கு ஒப்பாவான்.

காயம்படாதவன் தான் தழும்மைக் கண்டு நகைப்பான்.

உடலிலும் மனதிலும் வலிமை இல்லாமல் போனால் ஆன்மாவை அடைய முடியாது.

நீ உன்னைப் பலவீன்ன் என்று ஒரு போதும் சொல்லாதே. எழுந்து நில். தைரியமாக இரு. வலிமையாக இரு. பொறுப்பு முழுவதையும் உன் தோள் மீதே சுமந்து கொள்.

சுதந்திரமானவனாக இரு. எவரிடமிருந்தும் எதையும் எதிர்பார்க்காதே. நான் உறுதியாகச் சொல்வேன். உனது கடந்து கால வாழ்க்கையை நீ பின்னோக்கித் திரும்பிப் பார்ப்பாயானால், நீ வீணாக எப்போதும் மற்றவர்களிடமிருந்து உதவியைப்பெற முயற்சி செய்த்தையும் அப்படி எதுவும் வராமற் போனதையும்தான் காண்பாய். வந்த உதவிகள் எல்லாம் உனக்குள்ளிருந்தவையாகத்தான் இருக்கும்.

மக்களுக்கு சேவை செய்யும் தொண்டே மகேசனுக்குச் செய்யும் தொண்டு

நாத்திகனுக்கு தருமசிந்தனை இருக்கலாம். ஆனால் மதகோட்பாடு இருக்க இயலாது. மத்த்தில் நம்பிக்கை வைத்தவனுக்கு தருமசிந்தை அவசியம் இருக்க வேண்டும்.

குருவாகப் பிறந்த ஆன்மாக்களைத் தவிர, மற்றர்கள் குருவாவதற்கு விரும்பி அழிந்தும் போகின்றனர்.

செல்வத்தைக் கொண்டு ஒரு மனிதனை மதிப்பவனை விட, அரசனையும், ஆண்டியையும் ஒன்றாக நினைத்து வாழும் துறவிகளின் வாழ்வே சிறந்தது.

நாம் செல்வச் செழிப்போடு வாழ்ந்தாலும் இறந்துவிட்டபின் இவை நம்முடன் வருமா? நாம் அழியும் செல்வத்தைச் சேர்க்க நினைப்பதை விட அழியாத ஒன்றைப் பெறுவதுதான் ஆண்மைக்கு அழகு.

மரணத்தை வென்று, அதறக்குமேல் உள்ள மெய்ப்பொருள் என்ன என்பதைனைத் தெரிந்து கொள்ளத்துடிக்கும் துறவற வாழ்க்கையே மேல்.

மிருகத்தை மனிதானாக்குவதும், மனிதனைத் தெய்வம் ஆக்குவதும் மதம்.

இந்த உலகில் மிருகங்களை மட்டுமின்றி மிருகத்தனம் கொண்ட எதையும் - பயத்தை உண்டு பண்ணுகிற எதையும் நிற்க வேண்டும். அவற்றுடன் போராடவேண்டும். பயந்து ஓடலாகாது.

மக்கள் எவராயினும் சகிப்புத் தன்மையோடு, பிறருடைய சமயங்களில் பரிவு காட்ட வேண்டும்.

மதங்கள் எல்லாமே உண்மையானவைதாம்! ஆனால் ஒரு மத்த்திலிருந்து வேறொரு மத்த்திறகு மக்களை மாறச் செய்வது பொருள்ளற்றது. கிறிஸ்தவர்கள் மேலும் சிறந்த கிறிஸ்தவர்களாகவும், முஸ்லீமுகள் சிறந்த முஸ்லீம் ஆகவும் வாழ வேண்டும். ஒவ்வொருவருக்கும் தம் தம் மதங்களில் முன்னேற்றம் அடையவேண்டும் என்பதே குறிக்கோளாக இருக்க வேண்டுமே.

கடவுளை தாம் விரும்பும் உருவத்தில் ஒவ்வொரு மதப்பழகப்படி ஒவ்வொருவரும் வணங்கலாம்.

தங்கள் மதமே சிறந்து விளங்கவேண்டும் மற்ற மதங்கள் அழிய வேண்டும் என்ற எண்ணம் மக்களுக்குள் பகைமையை உருவாக்கும்.

பணி செய் அதற்குப் பெயர் தவம். தன்னலமற்று மக்களுக்கு உழைக்க வேண்டும். மக்களுக்கு உழைப்பதை தாழ்வாக எண்ணாதே அவ்வாறு உழைக்கும் பணி தெய்வத்திற்குச் செய்யும் திருத்தொண்டைப் போன்றது.

உடல் இன்பமே பெரிதன்று. வறுமையில் வாழ்ந்தாலும், திருமணம் செய்து கொண்டு பிள்ளைகளைப் பெற்று கஷ்டத்தில் வாடுவதை விட, பிரம்மச்சரிய விரதம் மேற்கொண்டு, தன் நலத்தைக் குறைத்து, பிறர் நலத்தை பேண வேண்டும்.

இறைவனே இன்று உலகாமகப் பரந்து விரிந்து நிற்கின்றான். கடவுளை நினைத்து பக்தியோடு பணி செய். அதுவும் ஒழ்க்கத் தோடு பணி செய். ஒழுக்கம் என்பது தன்னலமற்ற சேவை. அதுவே சிறப்பு. அந்த சிறப்பை அடைய மனிதன் முயல வேண்டும்.

நீ கடவுளைத் தேடி எங்கும் போக வேண்டாம். ஏழைகள், துன்ப்ப்படுவோர் எல்லோருமே கடவுள் தான், அவர்களை ஏன் முதலில் பூஜை செய்ய்க்கூடாது?

உடல் வலிமையுடையவன், வலிமை குறைந்தவன் மேல் செலுத்தும் ஆதிக்கத்தை குறைக்க வேண்டும்.

செல்வம் படைத்தவன், செல்வம் இல்லாதவன் மேல் செலுத்தும் ஆதிக்கத்தைத் தவிர்க்க வேண்டும். அறிவுடையவன் அறிவு குறைந்தவன் மேல் செலுத்தும் ஆதிக்கத்ததை விட வேண்டும்.

முப்பத்து மூன்று கோடிப் புராண தெய்வங்களிடத்தும், மேலும் அவ்வப்போடு நம்மிடையே அன்னிய நாட்டவர் புகுத்தியிருக்கும் இதர தெய்வங்களிடத்தும், நம்பிக்கை இருந்தது. ஆனாலும் ஒருவனிடத்தில் தன்னம்பிக்கை இல்லாவிட்டால் அவனுக்குக் கதி மோக்ஷமில்லை.

பாவம் என்பது ஒன்று உண்டு என்றால், அது நான் பலவீனமானவன், மற்றவர்கள் பலவீனமானவர்கள் என்று சொல்வது ஒன்றுதான்.

நம்பிக்கை, நம்பிக்கை நம்மிடத்தில் நம்பிக்கை, கடவுளிடத்தில் நம்பிக்கை - இதுவே மகிமை பெறுவதன் இரகசியமாகும்.

இவனை நம்பு அல்லது அவனை நம்பு என்று மற்றவர்கள் சொல்கிறார்கள். ஆனால், நான் சொல்கிறேன். முதலில் உன்னிடத்திலேயே நீ நம்பிக்கை வை. அதுதான் வாழ்க்கைக்கு வழி.

அடக்கப்படாமல் சரியான வழியில் செலுத்தப்படாத மனம், நம்மை மேலும் மேலும் என்றென்றைக்கும் கீழே இழுத்துச் சென்றுவிடும். ஆனால், அடக்கப்பட்டுச் சரியான வழியில் செல்கின்ற மனம் நம்மை என்றென்றைக்கும் காத்து இரட்சிக்கும்; நம்மை விடுதலைப் பெறச் செய்யும்.

எப்போதும் விரிந்த மலர்ந்து கொண்டே இருப்பதுதான் வாழ்க்கையாகும். சுருங்கி விடுவது மட்டும் கவனித்துக் கொண்டு, சோம்பல் வாழ்க்கை வாழும் சுயநலக்காரனுக்கு நரகத்தில் கூட இடம் கிடையாது.

எதிரிகளை அழிக்க ஒரே வழி அவர்களை நண்பர்களாக்குங்கள்.

யார் ஒருவன் தனக்குள் கௌரவமும் மரியாதையும் போய்விடுமோ என்று பயந்தபடி இருக்கிறானோ அத்தகையவன் அவமானத்தை தான் அடைகிறான்.

குருவுக்குப் பணிந்து நடந்தாலும் பிரம்மச்சரிய ஒழுக்கத்தை நன்கு கடைப்பிடித்தலம் வெற்றிக்கு வழிகளாகும்.

சிங்கங்களே சீறி எழுந்து வாருங்கள். நீங்கள் செம்மறி ஆடுகள் என்ற மயக்கத்தை உதறித் தள்ளுங்கள். சுதந்திர ஆன்மாக்கள், அழியாத திருவருளைப் பெற்றவர்கள்.

போராட்டங்களையும் தவறுகளையும் பொருட்படுத்தாதே, மிருகத்தைப் போல வாழாதே!

இல்லை என்று ஒரு போதும் சொல்லாதே! என்னால் இயலாது என்று ஒரு நாளும் சொல்லாதே. ஏனெனில் நீ வரம்பில்லவலிமை பெற்றவன், உன்னுடைய உண்மை இயல்போடு ஒப்பிடும்போது, காலமும், இடமும் கூட உனக்கு ஒரு பொருட்டல்ல. நீ எதையும் சாதிக்ககூடியவன். சர்வ வல்லமை படைத்தவன் நீ.

பயங்கரத்தை எதிர்த்து நில். ஓர் அடியும் பின்வாங்கக்கூடாது. கருத்து இதுதான் - எது வந்தாலும் போராடி முடி. தங்கள் நிலையிலிருந்து நட்சத்திரங்கள் பிறழட்டும். முழு உலகமும் நமக்கு எதிராக எழுந்து எதிர்த்து நிறகட்டும். குறிக்கோளும் கொள்கையும் மாறாமல் முன்னேறிச் செல்.

நம்பிக்கையை இழந்துவிடாதே. பாதை, கத்தி முனையில் நடப்பதைப் போல மிகவும் கடினமானது தான். எனினும் எழுந்திரு. விழித்துக் கொள். மனம் தளராதே. நீ அடையவேண்டிய உனத் இலட்சியமாகிய குறிக்கோளைக் கண்டுபிடி.

நீ வீணாக அழுவதேன்? மரணமோ, நோயோ உன்கில்லை. நீ அழுவதேன்? துன்பமோ, துரதிர்ஷ்டமோ உனக்கு கிடையாது. நீ ஏன் அழ வேண்டும்? மாற்றமோ உனக்கு விதிக்கப்படவில்லை. நீ ஆனந்தமயமானவன். நீ உனது ஆன்மாவில் நிலைத்திரு. மக்கள் என்ன வேண்டுமானாலும் இரு. பிறகு, நிச்சயமாக மற்றவை நடந்தேறி உலகம் காலடியில் பணிந்து கிடக்கும்.

பகுத்தறிவைக் கொண்டவன் பகவானை அடைய வழிகளை நுட்பமாகத் தேடுகிறான். தனது உடம்பால் உழைத்து இறைவனை அடைய நினைப்பவன் சேவாமார்க்கத்தை நாடுகிறான். சமூக சேவையில் இறைபணியைத் தேடுகிறான். மந்திரப் பூர்வமாக நாடுபவன் வீட்டிலும் ஆலயத்திலும் பூஜிக்கிறான்.

கர்மயோகம்: தனது கடமைகளைச் செய்வதாலும் அதற்குரிய செயல்களை ஆற்றுவதாலும் இறை உணர்வைப் பெறுவது.

பக்தியோகம்: தனது அந்தரங்கமான பக்தி உணர்வால், இறைவனை நினைந்து அவரைத் தனக்கே உரியவராக அடைய முற்படுவது.

ராஜயோகம்: மனத்தைக் கட்டுப்படுத்தி, உணர்ச்சிகளை ஒருமுகப்படுத்தி இறைவன்பால் தனது சிந்தனையை வழிப்படுத்தி, இறை உணர்வைப் பெறுவது.

ஞானயோகம்: தனது அறிவாற்றலால் பல்வேறு சாஸ்திர நூல்களைப் படித்தும் ஞானபோதனைகளைப் பெற்றும், இறைவனை உணர்ந்து அவரை அடைய முற்படுவது.

இந்தச் சீதையெனும் இலட்சியத்தைப் போன்று வேறில்லை. எது எது பரிசுத்த மனதோ, எது எது புனிதமானதோ பெண்ணினத்திலே பெண்மை என்ப்போற்றப்படுவது எதுவோ, அதற்குப் பெயர்தான் சீதை! குரு ஒருவர் ஒரு பெண்மணியை ஆசீர்வதிக்க வேண்டுமென்றாலும், ஒரு குழந்தையை வாழ்த்த வேண்டுமென்றாலும், சீதையைப் போல் இரு என்ற கூறி ஆசீர்வதிப்பார்.

மனிதனாக வாழ முயற்சி செய். தோல்விகளை ஒரு போதும் பொருட்படுத்தாதே. ஓராயிரம் முறை நீ உனது இலட்சியத்தைக் கைக்கொள். ஆயிரம் முறை நீ தோல்வியுற்றாலும் மீண்டும் ஒரு முறை கைக்கொள்ள முயற்சி செய்.

பசியால் நலிந்து வாழும் மக்களிடையே சென்று சமயப் பிரசாரம் செய்வது அவர்களை அவமதிப்பதாகும். பட்டினி கிடக்கும் மனிதனை அணுகி, அவனுக்குத் த்த்துவ போதனைகள் செய்வது மேலும் அவனை அவமதிப்பதாகும்.

ஒரு கழுதை மீது நூலகத்தை ஏற்றிவிட்டால் அது பண்டிதன் ஆகிவிடாது. நூல்கள் நிறைய படிப்பதனால் எவனும் பயன்பெற முடியுமா?

நம் நாட்டுப் பொன்னை பித்தளையாகவும், அயல்நாட்டுப் பித்தளையைத் தங்கமாகவும் கருதக்கூடிய வகையில் நம் நாட்டு மக்கள் தங்கள் கல்வி அறிவைப் பெற்றிருக்கிறார்கள். நவீன காலமேற்றிசைக் கல்வி, நம் நாட்டு மக்களை இவ்வாறு செய்திருப்பது மந்திர மாயம் போல் இருக்கிறது.

ஒருவன் நன்மையிலிருந்து அறிவைப் பெறுவது போலவே, தீமையிலிருந்து அறிவைப் பெறுகிறான்.

உண்மையாக எதையும் துறக்கலாம். ஆனால், எதன் பொருட்டும், உண்மையைத் துறக்கலாகாது.

எந்த ஒரு காரியத்தை தொடங்கும் பொழுதும், தவிர்க்க முடியாத தவறுகள் சில ஏற்படவே செய்யும்.

பிறருடைய உத்தரவுக்குப் பயந்து பயந்து நடப்பவர்கள் நாளடைவில் சிந்திக்கும் சக்தியை இழந்து விடுகிறார்கள். உங்களுக்குள் இருப்பதை உங்கள் உழைப்பாலே வெளிக்கொணர முயலுங்கள். பிறரைப் பார்த்து நடிக்காதீர்கள். பிறரிடம் காணப்படும் நல்ல பண்புகளைப் கற்றுக் கொள்ளுங்கள்.

விட்டுக் கொடுத்து, எவன் பிறருடைய கருத்துகளை ஏற்க ஆயத்தமாய் இருக்கிறானோ இறுதியில் அவனுடைய கருத்துகள் வெற்றி அடைகின்றன.

கல்வி என்பது ஒருவனுடைய மூளயல் பல விஷயங்களைத் திணிப்பதுன்று, அப்படித் திணிக்கப்படும் அந்த விஷயங்கள் நன்றாக ஜீரணமாகிக் பயன்படவேண்டும்.

ஆயிரம் முறை இடறி விழுவதன் மூலம்தான் நல்ல ஒழுக்கத்தை உறுதியாக நிலைநிறுத்த முடியும்.

ஒருவனுடைய உண்மைத் தன்மையை ஆராய வேண்டின், அவனது பெருஞ்செய்ல்களைப் பார்க்க வேண்டாம். அவன் தன் சாதாரணக் காரியங்களை எங்ஙனம் செய்கிறான் என்பதை கவனிக்க வேண்டும்.

நீ கடவுள் நம்பிக்கை உடையவனாக இருந்தாலும் சரி, அல்லது நாத்திகனாக இருந்தாலும் சரி, அல்லது யாராக இருந்தாலும் சரி. உன்னைடைய சுகதுக்கங்களை மறந்து நீ வேலை செய்க. இது ஒன்றே இப்பொழுது நீ கற்றுக் கொள்ளக்கூடிய முதல் பாடமாகும்.

எல்லாப் பேய்களும் நம்முடைய மனத்திலே தான் இருக்கின்றன. மனம் கட்டுப்பட்டு அடங்கியிருந்தால் எந்த இடத்தில் நாம் இருந்தாலும் அது சொர்க்கமாக மாறிவிடும்.

இன்பங்களை அனுபவிக்கும் ஆசையை முற்றிலும் மனத்திலிருந்து நீக்காமல் ஆன்மிக வாழ்வில் எதையுமே அதையமுடியாது.

இன்பங்கள் என்ற உன்னுடைய எல்லா ஆசைகளையும் சமுதாயத்தின் நன்மையை முன்னிட்டு எப்போது உன்னால் தியாகம் செய்ய முடிகிறதோ அப்போது நீ ஒரு புத்தர் ஆகிவிடுகிறாய்.

மனிதன் இயற்கையை எதிர்த்துப் பொராட ஆரம்பிக்கிறான். அதில் அவன் பல தவறுகளைச் செய்கிறான். அதனால் துன்பப்படுகிறான்.

வெற்றிப் பெறுவதற்கு நிறைந்த விடாமுயற்சியும், பெரும் மன உறுதியையும் நீங்கள் கொண்டிருக்க வேண்டும்.

மனிதன் தானே பணத்தை உண்டு பண்ணுகிறான். பணம் மனிதனை உண்டு பண்ணியதாக எங்கேயாவது எப்போதாவது நீ கேள்விப்பட்டிருக்கிறாயா?

மனிதன் எந்த அளவுக்கு உயர்ந்தவனாகிறானோ அந்த அளவுக்குத் தக்கபடி அவன் கடுமையான சோதனைகளையும் கடந்து சென்றாக வேண்டும்.

நமது குழந்தை நிலையை எண்ணி இப்போது சிரிப்பது போல, இன்னும், ஐம்பது ஆண்டுகளுக்குப்பிறகு இப்போதைய நிலையை எண்ணிச் சிரிப்போம்.

பெண்ணுக்குரிய அச்சம், நாணம் போன்ற பண்புகளை இந்தியப் பெண்களிடம் மட்டுமே நாம் பார்க்கமுடியும். அத்தகைய அற்புதமான குணங்களை உடைய பெண்களை முன்னேற்ற உங்களால் முடியவில்லை.

நூல்களைக் கற்கலாம். சொற்பொழிவுகளைக் கேட்கலாம். பல மணி நேரம் தொடர்ந்து பேசலாம். ஆனாலும் அனுபவமே சரியான ஆசான். அதுவே உண்மையாம கல்வி.

நூல்நிலையம் ஒன்றில் இருக்கும் எல்லா நூல்களையும் ஒன்றுவிடாமல் படிக்கும் புத்திசாலியைவிட, ஐந்து நல்ல, உயர்ந்த கருத்துகளை அறிந்து கொண்டாலே போதும், நீயே மெத்தபடித்தவனாக இருப்பாய்.

பூரணத்துவம் பெற்ற மனிதன் என்ன ஆகிறான்? அவன் எல்லையற்ற பேரானந்தப் பெருக்கில் திளைத்து வாழ்கிறான். பேரின்பம் பெறுவதற்கு எந்தப் பொருளை அதைய வேண்டுமோ, அந்த ஆண்டவனை அடைந்து அவனுடன் பேரானந்தத்தில் திளைக்கிறான்.

எல்லா ஒழுக்கத்திற்கும், எல்லா ஆன்மீக உணர்விக்கும் பிரம்மச்சரியமே ஆதாரம்.

வாழ்க்கையை இன்பம் அனுபவிக்கும் பூஞ்சோலையாக நினைத்து உருகி நிற்கும் காதலனின்ம மனநிலை நமக்குத் தேவையே இல்லை. மாறாக வாழ்க்கை என்னும் போர்க்களத்தில் அஞ்சாமல் எதிர்த்துநிற்கும் வீரன் ஒருவனுடைய மனநிலையே நமக்கு இப்போது வேண்டும்.

கோழைகள் எப்போதும் வெற்றியடைய முடியாது.

சிவன், விஷ்ணு என்றெல்லாம் எத்தனையோ நூறு பெயர்களால் அழைக்கப்படுவது ஒரே கடவுள்தான். பெய்ர்கள் வேறு. ஆனால் இருப்பது ஒன்றுதான்.

அமைதியான மனமே உங்களின் மிக முக்கியமான மூலதனம். அதுவே எல்லா வெற்றிகளையும் கொண்டுவரும்.

துருப்பிடித்தத் தேய்வதைவிட, உழைத்துத் தேய்வது மேலானது.

உண்மைக்காக எதையும் தியாகம் செய்யலாம். ஆனால் எதற்காகவும் உண்மையைத் தியாகம் செய்யக்கூடாது.

வழிபாடுகள் எந்தப் பெயரிலும் இருந்தாலும் சரி. எந்த வித்த்தில் இருந்தாலும் சரி. அவை அனைத்தும் ஒரே கடவுளக்குச் செய்யப்படுகின்றன என்பதை நீங்கள் உணர வேண்டும்.

தனது குழந்தைகளில் யாரேனும் ஒருவருக்காவது உதவி செய்யும் வாய்ப்பை ஆண்டவன் உனக்குக் கொடுத்தால் அதன் மூலம் நீ பாக்கியம் பெற்றவன் ஆகிறாய்.

இந்தியாவின் பாமர மக்களாகிய இந்த ஏழை எளியவர்களை நாம் உயர்த்த வேண்டும். அவர்களின் முன்னேற்றத்திற்கு உரிய கருத்துக்களை நம்பிக்கயோடும், சிரத்தையோடும், அன்பான சொற்களால் அவர்களுக்கு விரிவாக எடுத்துச் சொல்ல வேண்டும்.

நோயாளிகளுக்கு வேண்டிய பணிவிடைகளைச் செய். பசியால் வாடுபவனுக்கு உணவு கொடு. அறியாமையில் உள்ளவனுக்கு உன்னால் முடிந்த அளவிற்கு கல்வியறிவைப் புகட்டு. இதுவே உனது கடமையாக்க் கொள்.

எதை நினைக்கிறாயோ அதுவாகவே ஆகிறாய். நீ உன்னைப் பலவீன்ன் என்று நினைத்தல் பலவீன்னாகவே நீ ஆகிவிடுகிறாய். நீ உன்னை வலிமையுடையவன் என்று நினைத்தால் வலிமை படைத்தவனாகவே ஆகிவிடுகிறாய்.

மனிதனுக்கு மன அமைதியைத் தருவதுதான் மத்த்தின் அடிப்படை இலட்சியமாகும்.

இறைவனை ஒவ்வொரு உயிரிலும் காண்பவன் ஆத்திகன்.

எவன் ஒருவனுக்குத் தன்னம்பிக்கை இல்லையோ அவன்தான் நாத்திகன்.

--
விவேகானந்தர்

வாழ்க்கை ரகசியம்...

வாழ்க்கையில் பொறுமையும், பெருந்தன்மையும் மிக மிக அவசியம் உலகத்து மதங்களின் ‌மேலான கருத்து அதுவே ஆகும்... உலகில் யார் அதிகமாக பேசுகிறார்கள் என்று பார்த்தால் அவர்கள் அறைகுறைகளாகத்தான் இருப்பார்கள் தெரியாத விஷயங்களை கூட தெரிந்ததுபோல் காட்டிக் கொண்டு இந்த உலகில் வலம்வந்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

ஒரு அறிஞன் கூறினான் “நோட்டுகள் என்னவோ அமைதியாய் இருக்கும், சில்லறைகளே சத்தம் போடும்”... என்று

வாழ்க்கையில் தத்துவம் அமைதிகாப்பதிலேதான் இருக்கிறது... தெரிந்த விஷயங்களை கூட ஆணவம் கொள்ளமல் அமைதிகாப்பது உலகின் வெற்றிக்கான வழிகளில் ஒன்று...

அது குறித்த ஒரு ஜென் தத்துவம் :

ஒரு ஜென் துறவி இருந்தார் மல்யுத்தத்தில் கை தேர்ந்தவர்.

அதே ஊரில் இன்னொரு மல்யுத்த வீரரும் இருந்தார். அவர் பெரிய கோபக்காரர். யார் மேலாவது ஆத்திரம் வந்தால் அப்படியே தூக்கி வீசிவிடுவார். தினந்தோறும் யாரிடமாவது வம்புச் சண்டை போடாமல் அவருக்குத் தூக்கமே வராது.

இந்தக் கோபக்காரருக்கு நம்முடைய ஜென் துறவியைப் பார்த்துப் பொறாமை. ‘அந்த ஆள்கிட்டே என்ன இருக்கு? எல்லாரும் அவர் கால்ல போய் விழறீங்களே!’ என்று ஆதங்கப்பட்டார்.

அவர் எவ்வளவுதான் புலம்பினாலும், மக்கள் கேட்கவில்லை. துறவியைப் பார்க்க வருபவர்களின் கூட்டம் அதிகரித்துக்கொண்டே இருந்தது.

இதைப் பார்த்துக் கடுப்பான கோபக்காரர் துறவி வீட்டு வாசலில் போய் நின்றார். ‘நீ தைரியமான ஆளா இருந்தா வெளியே வா. என்னோட சண்டை போடு!’ என்று தொடை தட்டினார்.

துறவி மெல்லப் புன்னகை செய்தார். ஆனால் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை. அவரோடு இருந்த சிஷ்யர்களுக்கெல்லாம் ஆவேசம் பொங்கியது. ‘குருஜி, நீங்கதான் பெரிய மல்யுத்த வீரராச்சே. வெளியே போய் அந்தாளைப் போட்டுத் தள்ளிட்டு வாங்க!’ என்று அவரைத் தூண்டினார்கள்.

அப்போதும் துறவி இருந்த இடத்தைவிட்டு அசையவில்லை. அவர் பாட்டுக்குத் தியானத்தில் ஆழ்ந்துவிட்டார்.

கொஞ்ச நேரத்தில் வெளியே கத்திக்கொண்டிருந்த ஆளுக்குக் கத்திக் கத்தித் தொண்டை வற்றிவிட்டது. இனிமேல் சத்தம் போட்டுப் பிரயோஜனம் இல்லை என்று மூட்டையைக் கட்டிவிட்டார்.

இப்போது துறவி பேசினார். அதுவும் மூன்றே வார்த்தைகள். ‘எப்படி என் மல்யுத்தம்?’

“பொருத்தாரே பூமி ஆள்வார்” என்று உரைக்கிறது நம் செம்மொழி

ஆகையால் நம் நீண்ட வாழ்க்கை சில ஆண்டுகளுக்குள் வாழ்ந்து முடித்து விடுவதல்ல... இதை ஆயுளுக்கும் தொடர நாம் படிப்பினைகளை ஆய்ந்தாக வேண்டும்... அனைத்தும் அறிந்துக் கொண்டு ‌அமைதி கொள்வோம் அப்போதுதான் மலைப்போல் எழுவோம்.. இதுவே வெற்றிகரமான வாழ்க்கையின் ரகசியம்..

ஒன்றி போதலே வாழ்க்கை... (ஜென்கதைகள்)

புத்தரின் தலைமை மடாலயத்தில் நிகழ்ந்த சுவையான சம்பவம். அடிப்படை சந்நியாஸப் பயிற்சியை வெற்றிகரமாக முடித்த சந்நியாஸிகள், தியானத்தை மக்களுக்குக் கற்றுத்தந்து, மக்கள் முன்னேற்றம் பெறுவதற்காக நாடு முழுவதும் சேவைக்காக புறப்படும் நேரம் வந்தது. அதில் பூர்ணகாஷ்யபா எனும் சந்நியாஸிக்கு மட்டும் எங்கு செல்வது என்று சொல்லப்படவில்லை.

பூர்ணகாஷ்யபா நேரடியாய் புத்தரிடமே சென்று கேட்டார், “”நான் எங்கு செல்லட்டும்?”

புத்தர் சிரித்தபடி சொன்னார், “”நீயே தேர்வு செய்யப்பா.” இந்தியாவின் ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதிக்கு தான் செல்ல விரும்புவதாக சொன்னார். சீடனைப் பார்த்து மிகவும் ஆச்சரியப்பட்டவராய் புத்தர் கேட்டார், “”அந்தப் பகுதிக்கா? அங்கே வாழும் மனிதர்கள் மிகவும் முரடர்கள். சின்ன சின்ன பிரச்னைக்கெல்லாம் அடிதடி சண்டையில் இறங்குபவர்கள், கொஞ்சம் கூட பக்தியோ, தியான உணர்வோ இல்லாதவர்கள். இப்படி பொல்லாதவர்களிடமா போக விரும்புகிறாய்?”

“ஆமாம்” என்று தைரியத்தோடு சொன்ன சீடனிடம் புத்தர் சொன்னார்…
“உன்னிடம் மூன்று கேள்விகளை கேட்க விரும்புகின்றேன். இந்த மூன்று கேள்விக்கும் சரியான பதில் சொல்லிவிட்டால் நீ போகலாம்.”
“ம்…”
“முதல் கேள்வி, அங்கே சென்ற பிறகு உன்னை வரவேற்பதற்கு பதில் அவமானப்படுத்தினால் என்ன செய்வாய்?”

“ரொம்ப ஆனந்தப்படுவேன். ஏனென்றால், அவர்கள் என்னை அடிக்கவில்லை; உதைக்கவில்லை.
திட்டுவதோடு நிறுத்திக் கொண்டார்களே; மிகவும் நல்லவர்கள்… என்று நன்றி சொல்வேன்.”
“இரண்டாவது கேள்வி. ஒருவேளை திட்டாமல் அடித்து உதைத்தால் என்ன செய்வாய்?”
“அவர்கள் மிகவும் நல்லவர்கள். அதனால்தான் என்னைக் கொல்லாமல் விட்டுவிட்டார்கள். வெறுமனே அடித்ததோடு நிறுத்திக் கொண்டார்களே! என ஆனந்தப்படுவேன்.”

“மூன்றாவது கேள்வி. ஒருவேளை உன்னைக் கொன்றுவிட்டால் என்ன செய்வாய்?”
“ஆஹா இன்னும் ஆனந்தப்படுவேன். மொத்தமாக இந்த வாழ்க்கையில் இருந்தே எனக்கு சுதந்திரம் தந்துவிட்டார்கள். இனி எதைப் பற்றியும் கவலைப்பட வேண்டிய அவசியமே இல்லை என்று மிகவும் ஆனந்தப்படுவேன்” என்று சொன்னதும்,

“நன்றாக தேறிவிட்டாய். அங்கு மட்டுமல்ல எங்கு சென்றாலும் நீ வாழ்ந்து விடுவாய். எதனாலும் இனி உன்னை வீழ்த்தமுடியாது. எப்போதும் ஆனந்தமாயிருக்க பக்குவப்பட்டுவிட்டாய். எங்கு சென்றாலும் நல்லாயிருப்பாயப்பா. போய் வா” என்று ஆசிர்வதித்து அனுப்பினார் புத்தர்.

பொது நீதி : எந்தச் சூழலையும் ஆனந்தமாக அணுகக் கற்றுக் கொண்டால், எந்த சூழலையும் ஆனந்தமயமாக்கிட முடியும். இல்லாவிட்டால் ஆனந்தமயமான சூழல்கள் வாய்த்தால்கூட, அதிலும் ஏதாவது துக்கம் இருந்து கொண்டே இருக்கும்.

இலங்கையில் புதிய நாணயத்தாள்கள் வெளியீடு

இலங்கையில் புதிதாக நாணயத்தாள்கள்: முதல்தடவையாக ஐயாயிரம் ரூபா பெறுமதியிலும் பணநோட்டு

எதிர்வரும் சுதந்திர தினத்தை முன்னிட்டு புழக்கத்தில் இருக்கும் நாணயத்தாள்களுடன் ஐயாயிரம் ரூபா நாணயத் தாளொன்றையும் அறிமுகப்படுத்த இலங்கை மத்திய வங்கி நடவடிக்கை எடுத்துள்ளது.

இலங்கை மத்திய வங்கியின் தீர்மானத்தின் பிரகாரம் தற்போதைக்கு புழக்கத்தில் இருக்கும் 20,50,100,500, 1000,2000 ரூபா பெறுமதியான நாணயத்தாள்களுக்கும் புதிதாக நாணயத்தாள்கள் அறிமுகப்படுத்தப்படவுள்ளன.

அதனுடன் இணைந்ததாக இலங்கையில் இதுவரை புழக்கத்தில் இல்லாத ஐயாயிரம் பெறுமதியான ரூபா நோட்டும் முதன்முறையாக அறிமுகப்படுத்தப்படவுள்ளது. புதிதாக அறிமுகப்படுத்தப்படவுள்ள ரூபா நோட்டுகள் எதிர்வரும் சுதந்திர தினத்தில் வைத்து ஜனாதிபதியிடம் கையளிக்கப்படும்.

இலங்கையின் அபிவிருத்தி, சுபீட்சம், கலைகள், பறவைகள் என்பன புதிய ரூபா நோட்டுகளில் இடம்பெற்றுள்ளன.

வீணானது கனவு! (சிறுகதை)

என் பெயர் நிஷா, வயது 21. பார்க்கிறதுக்கு அளவான உயரம், பொதுவான நிறம், நீளமான தலைமுடி, எடுப்பான முன்னழகு. பள்ளிக்கூடத்தில படிக்கும் போது, பெடியன்கள் சொல்லுவான்கள் ‘கனாக் காணும் காலங்கள்’ நாடகத்தில வர்ர சங்கவி மாதிரியாம். கோபமா அவங்களை முறைச்சு பார்த்திட்டு, மனசுக்குள்ள சிரிச்சுக் கொள்வன். வீட்டுக்கு ஒரே பொம்பிளைப் பிள்ளை. அதால அம்மா, அப்பா முதல் ரெண்டு அண்ணன்கள் வரை எல்லாரும் செல்லமா என்னை வளர்த்தாங்க. நானும் அவங்களுக்கு எந்த கரைச்சலையும் கொடுக்கல. அன்பு நிறைந்த என் வீட்டிலேயே நெடுகலும் அடைச்சு இருக்கிறதால ப்ரண்ட்ஸ்ஸையும் பெரிதா சேர்த்துக் கொள்ளல. “அதை வாங்கித் தாங்க, இதை வாங்கி தாங்க” எண்டு எப்பவும் நான் அரியண்டம் குடுக்கிறதில்லை. அதேபோல நான் கேட்காமலே அவை எல்லாம் வீட்டை வந்து சேரும்.

சின்ன வயசில மூன்று சில்லு சைக்கிளுக்கு ஆசைப்பட்டன்;;, வாங்கித் தந்தாங்க. ஒன்பதாம் ஆண்டில கைச்செயினுக்கு ஆசைப்பட்டன், செஞ்சு தந்தாங்க. ‘ஏ.எல் மட்ஸ்’ படிக்க தொடங்கின போது ‘ப்ளைக் போர்ட்’ இருந்தா நல்லதெண்டன். அடுத்த நிமிசம் அது வீட்ட இருந்திச்சு. ஆனா நான் கேக்காமலே, ‘ஏ.எல் எக்ஸாம்’ எடுக்க முதல் கல்யாணம் பேசிட்டாங்க. அந்த நேரம் அம்மாட்ட பக்கத்து வீட்டு ‘அன்ரி’ சொன்னது இன்னும் காதில கேட்டுக் கொண்டே இருக்கு.

“ஒருத்தி தானே! அவளுக்கு கல்யாணத்தை காலா காலத்தில செஞ்சிட்டீங்க எண்டா நிம்மதியா இருக்கலாம்”.

‘அப்ப நான் வீட்டுக்காரருக்கு அவ்வளவு பாரமாவா இவ்வளவு காலமும் இருந்தன்?. அதென்ன பொம்பிளை பிள்ளைங்க எண்டா வேளைக்கு கட்டிக் கொடுக்கிறது. அதுவும் வீட்டில ஒரே பிள்ளை எண்டா இன்னும் வேளைக்கு’ எனக்கு நினைக்கும் போதே அழுகையா வந்தது. அடக்கிக் கொண்டேன். ‘நான் ஏ.எல் எக்ஸாம் எடுக்கோணும். பாஸ் பண்ணி கம்பஸ் போகணும். அதுக்கு பிறகு தான் கல்யாணம்’ என்று மனதில் நினைத்துக் கொண்டேன். இதை எப்படி அப்பாவிடம் சொல்வது? நான் ஆசைப்பட்டதெல்லாம் வாங்கித் தந்த அப்பா, ஏன் ஆசைப்படாத ஒன்றை வலிந்து திணிக்கின்றார். மனதில் கலவரம் படிப்பு ஓடவில்லை.

“மாப்பிள்ளை லண்டனில சொப்ட் வெயார் இஞ்சினியராம். மாசம் இஞ்சத்தைய காசுக்கு ரெண்டு மூன்று லச்சம் உழைக்கிறானாம். சீதனம், கீதனம் எதுவும் வேண்டாம் எண்டு மாப்பிள்ளையிண்ட அப்பா சொல்லிட்டார். இதுக்கு பிறகு என்ன யோசிக்கணும். பையன் வேற நல்லவன். சிகரட், குடி எண்டு எதுவும் இல்லை. இப்பிடி ஒரு சம்பந்தத்தை நீங்கள் வாழ்கையிலும் பிடிக்கேலாது”

புரோக்கரின் புழுகு என் காதில் விழுந்தது.

“அதுக்காக நாங்கள் சும்மா விட்டிடுவமா? பிள்ளை எங்களுக்கு ஒருத்தி. எங்கட எல்லாம் அவளுக்கு தானே! இந்த வீடும், 50 லட்சம் காசும், நகையும் வேண்டிய அளவு போடுறம் எண்டு சம்மந்திட்ட சொல்லுங்கோ” இது அப்பா.

வானமே இடிஞ்சு தலையில் விழுந்தது போலிருந்தது எனக்கு. எல்லாம் போச்சா! எனக்கு காதல், கத்தரிக்காய் எண்டு எதுவும் இல்ல. ஆனா இப்ப கல்யாணம் வேண்டாம். இதை எப்பிடி அப்பாட்ட சொல்லுறது.

“பிள்ளைக்கு மாப்பிளையை பிடிச்சுதாமோ” புரோக்கர் கேட்டார். ‘பிடிச்சா மட்டும் என்ன செய்திடவா போறன்’ என்னை நானே கேட்டுக் கொண்டன். “பெடியனை எங்களுக்கு பிடிச்சுப் போச்சு. அவளுக்கும் பிடிக்கும். இவ்வளவு நாளா அவளுக்கு என்ன தேவை எண்டுறதை பார்த்து பார்த்து செய்யுற எனக்கு இந்த விசயத்தில பிழை விடத் தோணுமோ” அப்பா கம்பீரமா சொன்னார்.

‘இவர் மனசை நோகடிக்கலாமோ’ என்னால் ஒண்டுமே செய்ய முடியல. வீட்டிலேயே அடைச்சு கிடந்து, வீட்டார் மேல பாசத்தை கொட்டினதால எதுவும் எதிர்த்துப் பேச தைரியம் வரல. அம்மா மாப்பிளையிண்ட படத்தை கொண்டு வந்து தந்தா. லண்டன் குளிருக்குள்ள ஸ்வட்டரையும் போட்டுக் கொண்டு ‘லண்டன் ப்றிட்ஜ்’ முன்னாடி எடுத்த படம். எல்லாரும் லண்டன் போனா இதைத் தானே செய்வினம். கல்யாணம் பிடிக்காத எனக்கு மாப்பிள்ளையையும் பிடிக்கல.

பத்தொன்பது வயசில ‘கொலைக்களத்துக்கு போற ஆடு’ மாதிரி கல்யாணத்திற்கு தயாரானேன். சம்பந்தம் முற்றாக்கின பிறகு மாப்பிள்ளை என்னோட இடைக்கிடை ‘கோல்’ பண்ணி கதைப்பர். தன்னைப்பற்றி சொல்லுவர். அதைவிட அதிகமா என்னைப்பற்றி கேட்பார். நாளாக நாளாக எனக்கே அந்த வாழ்க்கை பழகி விட்டது. என்னை நானே மாற்றிக் கொண்டேன். இல்லறம் என்ற பந்தத்தில் என்னை இணைத்துக் கொள்ள தயாராகிவிட்டேன். படிப்பில் இருந்த ஆசை, கற்பனை எல்லாவற்றையும் இனிவரப்போகும் வாழ்க்கையில் செலுத்தினேன். கல்யாண நாளும் நெருக்கியது. அவர் லண்டனிலை இருந்து வந்திட்டார். பொன்னுருக்குக்கு அண்டைக்கு தான் அவரை நேரில பார்த்தன். ஆசாரி வந்து போன பிறகு அவர் என்னட்ட கதைக்கோணும் எண்டு அண்ணனுட்ட சொன்னவர் போல, அவன் வந்து சொன்னான்.

எனக்கு தவிப்பு, நெஞ்சு படக் படக்கென அடித்தது. அவருக்கும் அப்படித் தான் என அப்போது நினைத்தேன். அரை மணித்தியாலமாக அவர் முகத்தைப் பார்க்காமலே கதைத்தேன். என்ன கதைத்தேன் என்பதே எனக்குத் தெரியவில்லை. கிட்ட நெருங்கியவர் கையைப் பிடித்துக் கொண்டார். விருட்டென விலகினேன். முதல் ஆடவன் ஸ்பரிஸம். உடலெங்கும் பல மின்னல் பாய்ந்தது. பிறகு அவர் முயற்சிக்கவில்லை. அன்று போய்விட்டார். பிறகு மணமேடையில் தான் கண்டேன். கனவுகளுடன் கழுத்தை நீட்டினேன். கல்யாணம் நினைத்ததை விட சிறப்பாகவே நடந்தது. அப்பாவும், மாமாவும் போட்டி போட்டுக்கொண்டு பத்துக் கூட்டம் மேளத்தைப் பிடித்து திருமணத்தையே கலக்கிவிட்டார்கள். நேரம் ஏற ஏற மனதுள் ஒரே படபடப்பு. நான் முழுமை பெறப்போகின்றேனா? அல்லது என்னை முழுமைப்படுத்தப் போகின்றானா? சாதாரண பெண்களுக்கிருக்கும் ஆசைகளும் ஏக்கங்களும் தானே என்னுள்ளும் இருக்கும். அதற்கான நேரமும் வந்தது.

என்னருகில் வந்து உட்கார்ந்தவர், சற்று நெருங்காமலே இருந்தார். பேச்சைத் தானாகவே தொடக்கினார். ‘உம்’ என்ற ஒற்றை வார்த்தையை தவிர எதுவும் என் வாயிலிருந்து வெளிவரவில்லை. அந்த நிமிடத்திற்காய் தவித்திருந்தேன். நானும் பெண்ணல்லவா!

“நீ யாரையாவது லவ் பண்ணியிருக்கிறியா நிஷா?”

சுருக்கென்றது எனக்கு, “இல்லையே!” என்றேன் தடுமாற்றத்துடன். இந்த தடுமாற்றம் திடீரென எழுப்பப்பட்ட கேள்வியால் வந்தது.

“பிறகேன் பதட்டப்படுறாய். டேக் இட் ஈசி”

“………….”

“நீ லவ் பண்ணினாலும் பிரச்சினையில்லை. லவ் பண்ணாட்டியும் பிரச்சினை இல்லை. லண்டனிலை இருந்த நான் என்ன உலகம் தெரியாதவனா? இனி என்ன வாழ்க்கை வாழப்போறம் எண்டுறது தான் முக்கியம்”

அவன் வார்த்தைகளினூடு வெளிவந்த திண்மம், அவன் மீது எனக்கு தனி மரியாதையையே உண்டு பண்ணியது.

“நேரமாகுது. நித்திரை வரலையா?” என கூறியவாறே அவன் என்னை முத்தமிட நெருங்கினான். எனக்கு ஒரே அதிர்ச்சி. ‘சிகரட்’ வாடை அவனிடமிருந்து வெடுக்காக மணத்தது. அதை நெடியில் புரிந்து கொண்ட நான்,

“ஏங்க! ஏதாவது மணக்குதா?” என்றேன் பட்டும் படாமலும்.

“ஏதாவதா? அப்பிடி ஒன்றும் தெரியலையே எனக்கு” என்று மீண்டும் நெருங்கினான்.

“உங்களிட்டை இருந்து தாங்க” சிகரட் வாடை என்பதை சொல்ல முடியாது மென்று விழுங்கினேன்.

“ஓ! அதுவா, கல்யாணத்திலை மேக்-அப் எண்டு அதை இதைப் போட்டுட்டாங்கள்” பதிலை பாக்கட்டிலேயே வைத்திருப்பான் போலிருக்கின்றது. என் சிறு சந்தேகத்துடனேயே முதலிரவு முடிந்தது.

மறுநாள் இரவு, அவனிடமிருந்து வந்த வாடை வித்தியாசமாக இருந்தது. ஆளும் கொஞ்சம் தடுமாற்றத்துடனேயே நடந்து கொண்டான். எல்லாமே புரிந்து விட்டது. புரோக்கரின் வசனங்கள் காதில் ஒலித்தன, “பையன் வேற நல்லவன். சிகரட், குடி எண்டு எதுவும் இல்லை”. பெரும் பாறாங்கல்லை என் தலையில் தூக்கி போட்டது போல் இருந்தது. எங்கிருந்து தான் எனக்கு தைரியம் வந்ததோ தெரியவில்லை.

“குடிச்சனீங்களா தினேஷ்”

“குடிச்சதா… யாரு… நானா?...”

“ஆமா! நீங்க தான்”

“உனக்கென்ன விசரா! நான் ஏன் குடிக்கணும்”

“எங்கிட்ட மறைக்காதீங்க. நீங்க குடிச்சிருக்கிறீங்க எண்டுறதை உங்க கண்ணும் செயலும் காட்டிக் கொடுக்குது”

“ஓமடி குடிச்சன்.. உனக்கென்ன வந்தது. குடியா முழுகிப் போச்சு. கல்யாணப் பார்ட்டி வையெண்டு ப்ரண்ட்ஸ் கேட்டாங்க. வைச்சன், குடிச்சன். இது தப்பா?”

“உங்களுக்கு எந்த கெட்ட பழக்கமும் இல்லையெண்டு அப்பா நினைச்சிட்டு இருக்கார். நீங்க குடிக்கிறது தெரிஞ்சா…” என்னால் தொடர்ந்து கதைக்க முடியவில்லை. வீறிட்டு வந்த அழுகையை அடக்க முடியாது வாய்விட்டழுதேன்.

“அங்கத்தைய குளிருக்கு லைட்டா அடிச்சா தான் வேலை செய்ய முடியும். அதை விட்டுட்டு சும்மா குடிகாரன், அது, இதெண்டு இப்பவும் பழசுகள் மாதிரி அலட்டுறீங்க”

“உங்க தப்பை நியாயப்படுத்தாதைங்க தினேஷ்”

“என்னடி செய்வாய்” ஓங்கி ஒரு அறை கன்னத்தில் வீழ்ந்தது. மிருகம் போல் தன் பசியைத் தீர்த்துக் கொண்டு உறங்கி விட்டான். அன்று தொடங்கிய நரகம் அவன் மீண்டும் லண்டன் செல்லும் வரை தொடர்ந்தது. எதையும் நான் என் வீட்டாரிடம் சொல்லவில்லை. தலைவிதியை நொந்து கொண்டேன். என் கல்யாணத்தை சிறப்பாக செய்த சந்தோசத்தில் அப்பா இருக்கின்றார். அவர் மனதை புண்படுத்த முடியவில்லை. கட்டிய கடனுக்காக அன்று அவனை ‘எயார்போர்ட்’ வரை கொண்டு சென்று விட்டு வந்தேன். ஒரு ‘பாய்’ கூட சொல்லாமல் போய் விட்டான். அவனைப் பொறுத்தவரை, என்னை ஒரு பொருட்டாகவே எடுத்துக் கொண்டதாக தெரியவில்லை. சிறகடித்துப் பறந்து கொண்டிருந்த என்னை கூண்டில் பறவையாக்கிய அப்பாவை என்னவென்று சொல்வது.

“மாப்பிளை ஒரு மாதத்தில பெட்டையை அங்க எடுத்திடுவன்” என்று அப்பா வருபவர்கள், போவபர்களிடமெல்லாம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். இந்த நரக வாழ்க்கையைத் தான் அங்கு போயும் வாழ வேண்டுமா? ‘பேசாம உங்களோடையே இருந்திடுறன் அப்பா’ என சொல்லணும் போல இருக்கு. மாசம் ஒன்றல்ல, நான்கைந்து ஆகியும் என்னை அவன் எடுப்பதாக தெரியவில்லை. ஆரம்பத்தில் நாளும் கதைத்து வந்த அவன், கிழமைக்கு ஒருக்கா, மாசத்துக்கு ஒருக்கா, இப்ப எப்பவாவது இருந்திட்டு தான் கதைக்கிறது. ‘எம்பஸில எல்லாம் குடுத்திருக்கு, விசா தரப்பிந்திது’ என்று அவன் சொன்னதாக அப்பா சொன்னார். ‘கடவுளே, எனக்கு மட்டும் ஏனிந்த சோதனை. இது தான் என் வாழ்க்கையா? என்னால் அவனை மாற்ற முடியாதா? முடியும்! என திடசங்கர்ப்பம் பூண்டேன். அதற்கு நான் லண்டன் போக வேண்டும்.

‘எம்பஸி’ பதில் எப்ப வருமெண்டு காத்திருந்தன். பிடிக்காத விரதமில்லை. போகாத கோயிலில்லை. எதையும் வெளியில் சொல்லாது மறைத்து வைக்கும் சுபாவம் என்னுடையது. இதனால் எனக்குள் ஏற்படும் இன்ப, துன்ப மாற்றங்களை எவரும் இலகுவில் அறிந்துவிட முடியாது. காத்திருந்து, விரதமிருந்து இரண்டு ஆண்டுகள் உருண்டோடி விட்டன. பார்ப்பவர்களெல்லாம், ‘ஏன் மெலிந்து விட்டாய்?’ எனக் கேட்காமல் விடமாட்டார்கள். மன நிம்மதி உள்ளவனுக்கு தான் உணவு தேவைப்படும், நன்றாக உணவு உண்பவனுக்குத் தான் உறக்கம் வரும். இப்படி எதையும் ஒழுங்காக செய்யாத நான் மெலிந்தது நியாயம் தானே!

அப்படித் தான் அன்றொரு நாள் நான் வழக்கமாக கோயில் கும்பிட்டு விட்டு சிறிது நேரம் ஆலய சூழலில் அமைந்துள்ள பலா மரத்தின் கீழுள்ள கல்லில் உட்கார்ந்திருந்தேன். என்னை நோக்கி ஓர் உருவம் வந்தது. தூரத்தே அடையாளம் தெரியவில்லை. கிட்ட நெருங்க நெருங்க ஆளை அடையாளம் கண்டு கொண்டேன். பத்மநாதன் வாத்தியாரிட்ட கெமிஸ்ரி படிக்க வந்தவன். சர்வேஸ்! இப்ப ஆளே மாறிட்டான். ‘சங்கவி’ என்று என்னை கூப்பிடுற ஆளில

முக்கியமானவனே இவன் தான்.

“என்ன நிஷா! எப்பிடி இருக்காய்?”

“இருக்கிறன். பறவாயில்லை”

“பதிலில ஒரு சந்தோசத்தையும் காணல, ஏதாவது பிரச்சினையா?”

“அப்படியில்லையே!”

“கல்யாணம் செய்திட்டாய் எண்டு கேள்விப்பட்டன். நேற்றுத்தான் உவன் சுரேஷ் சொன்னவன்”

“ம்….”

“அவர் என்ன பண்றார்?”

“வெளிநாடு”

“எங்கை?”

“லண்டன்”

“லண்டனா? நானும் அங்கை தானே ரெண்டு வருஷமா இருக்கன். பிரச்சினையோட கொழும்பு போய், அப்பிடியே ஸ்ருடன்ட் விஸாவுக்கு அப்ளே பண்ணி அங்கால போட்டன். இப்ப அக்காண்ட கல்யாணத்துக்கு வந்தன்”

அவன் ‘லண்டன்’ எண்டதும், எனக்கு ஒரு நம்பாசை. தினேஷை தெரிஞ்சிருக்குமா? கேட்பமா? என்று ஒரே குழப்பம். அவனாகவே கேட்டான், “அவரின்ட ஏதாவது போட்டோ வைச்சிருக்கிறியா?”. கான்ட் போன்ல கல்யாண வீட்டில எடுத்த படம் இருந்திச்சு. இது அண்ணா பாவிச்ச போன். அந்த நேரம் எடுத்திருக்கான்.

“ஓ.. இருக்கே!” காண்பித்தேன். சர்வேஸ் முகத்தில் ஈயாடவில்லை. நொடியில் மாறிய அவன் முக இறுக்கத்தை கவனித்த நான் பதட்டத்துடன், “என்ன சர்வேஸ், இவரை உனக்குத் தெரியுமா?”

“அது வந்து….”

“என்ன சர்வேஸ்! என்ன விசயம்? எதுவானாலும் சொல்லு” என் பதட்டம் அதிகரித்தது.

“நான் சொல்லுறதில ஒண்டுமில்லை. இது சொல்லியே ஆகவேண்டிய விடயமும் தான். ஆனா அதை தாங்கிக்கிற சக்தி உன்கிட்ட இருக்குதா தெரியல”.

“ப்ளீஸ் சர்வேஸ் சொல்லு, எனக்கு உடம்பெல்லாம் ஏதோ செய்யுது”

“நான் பார்ட் டைம் வேர்க் பண்ணுற ரெஸ்ட்ரோடன்ட்ல தான் இவனும் வேர்க் பண்ணுறான். ஆள் அவ்வளவு நல்லவன் இல்லை”

“அப்படீன்னா?”

“வந்து…. இவனுக்கு மூன்று வருஷத்துக்கு முதல்லயே கல்யாணம் முடிஞ்சுது. அதுவும் எங்கட ஊர் பிள்ளை தான். ஒரு குழந்தையும் இருக்கு”

என் கண்களிலிருந்து வெளிவரும் கண்ணீரை கட்டுப்படுத்த என்னால் முடியவில்லை. என் நிலையைப் பார்த்த சர்வேஸ் இன்னும் மனக்கஷ்டப்பட்டான். என்னை ஒரு நிலைக்குக் கொண்டுவர அவன் ஏதேதோ எல்லாம் கூறினான். கல்யாணம் செய்த நாளில் இருந்து தினேஷிற்கு என் மீதிருந்த ஈடுபாடும், அக்கறையும் ‘அவன் அப்படிப்பட்டவன் தான்’ என்பதில் எந்தவித சந்தேகத்தையும் கொண்டு வரவில்லை. இடிந்து போய் அக்கல்லிலேயே மீண்டும் நான் உட்கார்ந்து விட்டேன். இப்ப நான் இருக்கிற நிலையில அப்பா கிட்ட கேட்க வேண்டிய கேள்வி, “நானா அப்பா கல்யாணத்துக்கு ஆசைப்பட்டன். நானா மாப்பிள்ளையைக் கொண்டு வந்தன். எனக்கு ஏன் இப்பிடி நடந்திச்சு?”. அதை அவர் தாங்குவாரா??....

யாவும் கற்பனை

thanks Sayan